Half dier, half mens: de Faun uit het gedicht van Mallarmé (1876), uit het symfonische werk van Debussy (1894) en uit de choreografie van Nijinski (1912) ontsnapt uit het verleden en houdt in het heden een spiegel voor aan zij die worstelen met die overgangsfase vol intensiteit: de puberteit. De veranderingen, de humeurschommelingen, de dromen, de driften.
Om deze essentiële onrust gestalte te geven, heeft – onder de oorspronkelijke titel Faun/ve, die later Je prends feu trop souvent werd – het gezelschap Nyash een echokamer bedacht: een cirkelvormige podiumruimte, een immersieve geluidsopstelling, een cirkel waarin Agathe Thévenot, permanent in verbinding met de voortstuwende soundtrack gemixt door Olvo (Nicolas Allard), zich overgeeft aan de opstoten van kwelling, de vluchtige euforie, de plotselinge ernst, al het geraas, alle fouten, alle woede, alle pogingen tot wegvluchten. Maar ook de kracht van een zoektocht naar zichzelf, bevrijd van regels.
| Scolaire | ||
| Scolaire | ||
| Tickets |
Création 2024 / Chorégraphie : Caroline Cornélis / Écriture du mouvement et interprétation : Agathe Thévenot / Écriture musicale et interprétation : Nicolas Allard (Olvo) / Accompagnement philosophique et dramaturgique : Gilles Abel / Assistanat à la chorégraphie : Colin Jolet / Création lumières : Fred Vannes / Dramaturgie de l’espace et scénographie : Clémence Thiery / Construction métal : Hélène Meyssirel / Costumes : Patty Eggerickx, assistée par : Coline Paquet / Réalisation : Jeanne Wintquin / Texte poétique : Laura Vazquez / Titre : Charlotte Gosselin / Accompagnement en production, diffusion et développement : Ad Lib · Support d’artistes / Remerciements : Julie Bougard, Clément Garcia, Maxime Lambert alias Nerf Noir
Production : Compagnie Nyash / Coproduction : Charleroi danse / Soutien : Fédération Wallonie-Bruxelles, Maison qui Chante, Centre Culturel de Namur, Grand Studio, ékla, Studio Thor, Maison de la Culture Famenne-Ardenne, La Roseraie
